Ontdek het verhaal van Kasteel Bran | Bran kasteel geschiedenis

De geschiedenis van Kasteel Bran begint in 1211 toen de Teutoonse Ridders Burzenland cadeau kregen van de Hongaarse koning Andreas II. Het belangrijkste doel van deze zet was om Teutonen in deze regio te vestigen om de grens met Transsylvanië vanuit het zuidoosten te verdedigen. Ze bouwden een houten fort in Bran dat in 1242 door de Mongolen werd verwoest.

In 1377 gaf koning Lodewijk I van Hongarije de Saksen van Brașov toestemming om een stenen kasteel te bouwen, dat in 1388 werd voltooid bovenop een klif met een indrukwekkend uitzicht. Het diende als douanepunt en verdedigingsfort en hielp de oostgrens van Transsylvanië te beschermen tegen de Ottomaanse expansie. De heren werden gekozen uit de invloedrijke Saksische gemeenschap.

In het begin van de 15e eeuw schonk koning Sigismund van Hongarije het kasteel van Dracula aan prins Mircea van Walachije. Het kasteel kon door de prins worden gebruikt om te ontsnappen als de Turken Walachije zouden aanvallen. De Roemeense prins stierf echter in 1419 als gevolg van politieke instabiliteit in zijn provincie. Dit leidde ertoe dat koning Sigismund het kasteel terugnam en het toevertrouwde aan de prinsen van Transsylvanië.

De Ottomaanse Turken vielen Transsylvanië binnen in 1441, maar werden verslagen door John Hunyadi, ook bekend als Iancu de Hunedoara, in het dorp Bran. Hij was de prins van Transsylvanië en verdedigde de grenzen van Transsylvanië door Kasteel Bran als strategisch en militair punt te gebruiken.

Vlad Țepeș, ook bekend als Vlad de Spietser, was aanvankelijk een bondgenoot van Bran en Brașov in 1448 en steunde de anti-Ottomaanse inspanningen samen met de Prins van Transsylvanië. De verhoudingen verzuurden later in 1459 toen conflicten tussen de Saksen en de Walachijse Voivode ertoe leidden dat Vlad Brașov aanviel, de voorsteden in brand stak en duizenden mensen doodde, waardoor de Saksische gemeenschap hem in hun verslagen afschilderde als een meedogenloze tiran.

De Saksen van Brasov kochten het eigendom van Kasteel Bran voor 10 jaar van Koning Vladislav II Jagello voor 1000 florijnen. De schatkist van de Hongaarse koning was leeg door de eerdere oorlogsuitgaven. Tijdens de pachtperiode inden de Saksen ook de belastingen van het douanepunt van het kasteel.

Brașov verlengde de pacht van het kasteel van Bran meerdere keren met de prinsen van Transsylvanië, ook tijdens de Ottomaanse overname van het Hongaarse Rijk in 1541, voordat het kasteel uiteindelijk in 1651 werd verkocht aan George II Rákóczi. Toen Transsylvanië later in 1687 deel ging uitmaken van het Habsburgse Rijk, werden deze overeenkomsten, waaronder de verkoop in 1651, gehandhaafd onder het Leopold Diploma.

Na verloop van tijd werd Dracula's kasteel beschadigd door belegeringen, natuurrampen of pure nalatigheid van de mensen die er woonden. Een explosie in 1563 gevolgd door hevige stormen in 1617 beschadigden het dak van het kasteel. De renovatie van de noordelijke toren van Kasteel Bran werd in 1723 voltooid.

Toen de grens tussen Walachije en Transsylvanië werd verlegd naar Pajura, verloor Kasteel Bran in 1836 zijn militaire en commerciële functie. Het kasteel was niet langer het douanepunt voor Hongarije, maar het was nog steeds een belangrijke administratieve zetel.

Het kasteel werd zwaar beschadigd tijdens de revolutie van 1848 en de Russisch-Turkse oorlog van 1877. Daarom drongen de inwoners van Brasov erop aan dat de autoriteiten de schade aan het kasteel zouden herstellen. Tussen 1883 en 1886 werden daarom uitgebreide restauratiewerkzaamheden uitgevoerd aan Kasteel Bran.

In 1888 droeg het bestuur van Brasov het kasteel over aan het departement bosbouw. Hierdoor raakte het kasteel 30 jaar lang in verval. In deze periode woonden de boswachters, bosinspecteurs en bosarbeiders in het kasteel.

Nadat Transsylvanië in 1918 deel werd van Groot-Roemenië, schonken de burgers van Brașov in december 1920 kasteel Bran aan koningin Marie, waarbij ze haar in de akte prezen als een geliefde heerseres die de natie geluk en welwillendheid bracht. Koningin Marie was gefascineerd door het kasteel, ze restaureerde en decoreerde het en veranderde het in een koninklijke residentie.

Tussen 1920 en 1932 veranderde koningin Marie het kasteel van Bran in een koninklijk zomerverblijf met architect Karel Liman. Ze voegde moderne gemakken toe, zoals een diepe bron die verbonden was met natuurlijke bronnen, een waterkrachtcentrale en een park in Engelse stijl met vijvers en een theehuis. Er werd een lift geïnstalleerd in de waterput om de toegang tussen het kasteel en het park te vergemakkelijken, samen met nieuwe bouwwerken waaronder personeelswoningen, een gastenverblijf, een houten kerk, garages en stallen.

Op 18 juli 1938 overleed koningin Marie en liet ze Kasteel Bran na aan haar favoriete prinses Ileana. In 1931 trouwde de prinses met aartshertog Anton van Oostenrijk en na de dood van koningin Marie werkte ze verder aan de toekomst van het kasteel.

Na de dood van koningin Marie werd haar hart verzegeld in een zilveren kist, gewikkeld in de vlaggen van Roemenië en Engeland en in een mobiele sarcofaag geplaatst in de Stella Maris Kapel in het paleis van Balchik aan de Zwarte Zee. Na de territoriale verliezen van Roemenië na de Weense Onderscheidingen van 1940 werd haar hart teruggebracht naar Bran en te rusten gelegd in een grafkapel aan de overkant van de vallei van het kasteel.

Na het bombardement van het Rode Kruis ziekenhuis door een Amerikaans vliegtuig, opende prinses Ileana een ziekenhuis in Kasteel Bran om de gewonde Brasov soldaten te behandelen. Het Hartziekenhuis van de Koningin bleef na 1945 gewonden en verminkten uit de oorlog behandelen, samen met de algemene bevolking. Prinses Ileana diende als verpleegster en runde het ziekenhuis tot 1948.

In 1948 dwong het nieuw geïnstalleerde communistische regime prinses Ileana en haar familie, waaronder haar zes kinderen, om het land te ontvluchten. Ze bereikte de Verenigde Staten via Zwitserland en Argentinië in 1950. In de Verenigde Staten gebruikte ze de opbrengst van haar lezingen over haar leven, Roemenië en het communisme om haar gezin van voedsel en onderwijs te voorzien.

De communistische autoriteiten veranderden het kasteel in een museum met drie afdelingen. De kasteelafdeling toont voorwerpen uit het koninklijke erfgoed, de etnografische afdeling toont traditionele huizen in de buurt van het kasteel en de derde afdeling richt zich op middeleeuwse gebruiken.

Prinses Ileana keerde eind 1990 terug naar het kasteel van Bran en werd geconfronteerd met de schade die was toegebracht aan het kasteel en de gebouwen. Ze overleed kort daarna, op 21 januari 1991, en werd begraven in het Orthodoxe Klooster van de Transfiguratie in Ellwood City, een klooster dat ze stichtte en leidde als abdis, met een kleine doos aarde uit Bran Castle in haar graf, verzameld tijdens haar ballingschap.

De restauratie van het kasteel van Bran werd in 1993 voltooid, waardoor het kon worden heropend als museum. Hoewel het kasteel op 18 mei 2006 wettelijk werd teruggegeven aan de erfgenamen van prinses Ileana, bleef de Roemeense regering het beheren tot 2009, toen aartshertog Dominic, aartshertogin Elisabeth en aartshertogin Maria Magdalena er de volledige eigendom van overnamen en er het eerste privémuseum van Roemenië openden, waar de meubels en kunstcollectie van koningin Marie werden tentoongesteld.