Odkryj historię zamku Bran | Historia zamku Bran

Historia Zamku w Branie rozpoczyna się w 1211 roku, kiedy to Krzyżacy otrzymali Burzenland w prezencie od węgierskiego króla, Andrzeja II. Głównym celem tego posunięcia było ustanowienie Teutonów w tym regionie, aby bronić granicy Siedmiogrodu od południowego wschodu. Wznieśli drewnianą fortecę w Bran, która została zniszczona przez Mongołów w 1242 roku.

W 1377 r. król Ludwik I Węgierski upoważnił Sasów z Braszowa do budowy kamiennego zamku, ukończonego w 1388 r. na szczycie klifu z pięknym widokiem. Pełniąc funkcję zarówno punktu celnego, jak i twierdzy obronnej, pomógł chronić wschodnią granicę Transylwanii przed ekspansją osmańską, a jego władcy zostali wybrani spośród wpływowej społeczności saskiej.

Na początku XV wieku węgierski król Zygmunt podarował Zamek Drakuli księciu Mircei z Wołoszczyzny. Zamek mógł zostać wykorzystany przez księcia do ucieczki w przypadku ataku Turków na Wołoszczyznę. Rumuński książę zmarł jednak w 1419 r. z powodu niestabilności politycznej w swojej prowincji. Spowodowało to, że król Zygmunt odebrał zamek i powierzył go książętom Siedmiogrodu.

Turcy osmańscy najechali Transylwanię w 1441 r., ale zostali pokonani przez Johna Hunyadiego, znanego jako Iancu de Hunedoara, w wiosce Bran. Był księciem Siedmiogrodu i bronił granic Transylwanii, wykorzystując Zamek w Branie jako punkt strategiczny i militarny.

Vlad Țepeș, znany również jako Vlad Palownik, był początkowo sojusznikiem Brana i Braszowa w 1448 r., wspierając wysiłki antyosmańskie u boku księcia Siedmiogrodu. Relacje pogorszyły się później w 1459 r., kiedy konflikty między Sasami a wojewodą wołoskim doprowadziły Włada do ataku na Braszów, paląc jego przedmieścia i zabijając tysiące ludzi, co skłoniło społeczność saską do przedstawienia go w swoich relacjach jako bezwzględnego tyrana.

Sasi z Braszowa kupili własność Zamku w Branie na 10 lat od króla Władysława II Jagiełły za 1000 florenów. Skarbiec węgierskiego króla został opróżniony z powodu wcześniejszych wydatków wojennych. W okresie dzierżawy Sasi pobierali również podatki z punktu celnego zamku.

Braszów wielokrotnie odnawiał dzierżawę zamku Bran z książętami Siedmiogrodu, w tym podczas przejęcia Imperium Węgierskiego przez Osmanów w 1541 r., zanim ostatecznie sprzedał zamek Jerzemu II Rakoczemu w 1651 r. Kiedy Transylwania stała się później częścią Imperium Habsburgów w 1687 r., umowy te, w tym sprzedaż z 1651 r., zostały utrzymane w mocy na mocy Dyplomu Leopolda.

Z biegiem czasu zamek Draculi został uszkodzony z powodu oblężeń, klęsk żywiołowych lub zwykłego zaniedbania przez zamieszkujących go ludzi. Eksplozja w 1563 roku, a następnie silne burze w 1617 roku uszkodziły dach zamku. Renowacja północnej wieży Zamku w Branie została ukończona w 1723 roku.

Ponieważ granica między Wołoszczyzną i Siedmiogrodem została przeniesiona do Pajury, Zamek w Branie stracił swoje militarne i handlowe zastosowanie do 1836 roku. Zamek przestał być punktem celnym dla Węgier, ale nadal był ważną siedzibą administracyjną.

Zamek został znacznie zniszczony podczas rewolucji 1848 roku i wojny rosyjsko-tureckiej w 1877 roku. W rezultacie mieszkańcy Braszowa nalegali, aby władze naprawiły szkody wyrządzone w zamku. Z tego powodu w latach 1883-1886 przeprowadzono szeroko zakrojone prace konserwatorskie na Zamku w Branie.

W 1888 r. administracja Braszowa przekazała zamek departamentowi leśnictwa. W rezultacie zamek popadł w ruinę na 30 lat. W tym okresie zamek zamieszkiwali leśnicy, nadleśniczowie i strażnicy leśni.

Po tym, jak Siedmiogród stał się częścią Wielkiej Rumunii w 1918 r., obywatele Braszowa podarowali zamek Bran królowej Marii w grudniu 1920 r., chwaląc ją w tym akcie jako ukochaną władczynię, która przyniosła narodowi szczęście i życzliwość. Urzeczona zamkiem królowa Maria odrestaurowała go i udekorowała, przekształcając go w królewską rezydencję.

W latach 1920-1932 królowa Maria przekształciła zamek Bran w letnią rezydencję królewską, dodając nowoczesne udogodnienia, takie jak głęboka studnia połączona z naturalnymi źródłami, elektrownia wodna oraz park w stylu angielskim ze stawami i herbaciarnią. W studni zainstalowano windę, aby ułatwić dostęp między zamkiem a parkiem, wraz z nowymi budynkami, w tym budynkami mieszkalnymi dla personelu, pensjonatem, drewnianym kościołem, garażami i stajniami.

18 lipca 1938 r. królowa Maria zmarła i zapisała Zamek w Branie swojej ulubienicy, księżniczce Ileanie. W 1931 r. księżna wyszła za mąż za arcyksięcia Austrii Antona i kontynuowała prace nad przyszłością zamku po śmierci królowej Marii.

Po śmierci królowej Marii jej serce zostało zapieczętowane w srebrnej trumnie, owinięte we flagi Rumunii i Anglii i umieszczone w ruchomym sarkofagu w kaplicy Stella Maris w pałacu w Bałcziku nad Morzem Czarnym. Po stratach terytorialnych Rumunii po Odsieczy Wiedeńskiej w 1940 r., jej serce zostało zwrócone Branowi i złożone w krypcie kaplicy po drugiej stronie doliny od zamku.

Po zbombardowaniu szpitala Czerwonego Krzyża przez amerykański samolot, księżniczka Ileana otworzyła szpital w Zamku w Branie, aby leczyć rannych żołnierzy z Braszowa. Szpital Serca Królowej kontynuował leczenie rannych i okaleczonych ludzi po wojnie po 1945 roku wraz z ogólną populacją. Księżniczka Ileana służyła jako pielęgniarka i prowadziła szpital do 1948 roku.

W 1948 r. nowo zainstalowany reżim komunistyczny zmusił księżniczkę Ileanę i jej rodzinę, w tym sześcioro dzieci, do ucieczki z kraju. Do Stanów Zjednoczonych dotarła przez Szwajcarię i Argentynę w 1950 roku. W Stanach Zjednoczonych wykorzystywała dochody z wykładów na temat swojego życia, Rumunii i komunizmu, aby zapewnić swojej rodzinie żywność i edukację.

Władze komunistyczne przekształciły zamek w muzeum z trzema oddziałami. Dział zamkowy zawiera przedmioty z królewskiego dziedzictwa, dział etnograficzny prezentuje tradycyjne domy w pobliżu zamku, a trzeci dział koncentruje się na średniowiecznych zwyczajach.

Księżniczka Ileana powróciła do zamku Bran pod koniec 1990 roku i została skonfrontowana ze zniszczeniami dokonanymi na zamku i jego budynkach. Zmarła wkrótce potem, 21 stycznia 1991 r., i została pochowana w prawosławnym klasztorze Przemienienia Pańskiego w Ellwood City, klasztorze, który założyła i prowadziła jako opatka, a w jej grobie umieszczono małą skrzynkę z ziemią z zamku Bran, zebraną podczas jej wygnania.

Prace renowacyjne na zamku Bran zostały zakończone w 1993 roku, co pozwoliło na jego ponowne otwarcie jako muzeum. Chociaż zamek został prawnie zwrócony spadkobiercom księżniczki Ileany 18 maja 2006 r., rumuński rząd nadal nim zarządzał aż do 2009 r., kiedy to arcyksiążę Dominik, arcyksiężna Elżbieta i arcyksiężna Maria Magdalena przejęli pełną własność i otworzyli tam pierwsze prywatne muzeum w Rumunii, prezentujące meble i kolekcję sztuki królowej Marii.