Poznaj historię Zamku w Branie | Historia Zamku w Branie

W 1377 r. król Ludwik I Węgierski wydał dokument zezwalający Sasom z Braszowa na budowę zamku. W rezultacie Sasi z Transylwanii uczestniczyli w budowie kamiennego zamku, który został ukończony w 1388 roku. Zamek został zbudowany na szczycie klifu i oferował mieszkańcom wyjątkowe widoki. Pełnił funkcję punktu celnego i twierdzy broniącej wschodniej granicy Siedmiogrodu przed ekspansją Imperium Osmańskiego.

Król wybrał pana zamku spośród Sasów, którzy odegrali ważną rolę w historii Transylwanii.

Vlad Tepes, znany również jako Vlad Palownik, był sojusznikiem Brana i Braszowa w 1448 r. i pomagał księciu Siedmiogrodu w radzeniu sobie z oporem antyosmańskim. Jednak na początku 1459 r. jego armia przeszła przez Bran, aby zaatakować Braszów jako rozwiązanie konfliktu między Sasami a wojewodą wołoskim.

Sasi zażądali wyższych podatków celnych i poparli przeciwnika Vlada Tepesa do tronu. W rezultacie spalił przedmieścia Braszowa i zabił tysiące Sasów. To rozgniewało społeczność saską, która poprzysięgła zemstę, wspominając w swoich raportach, że Wojewoda był bezwzględnym tyranem.

Braszów wielokrotnie przedłużał dzierżawę Zamku w Branie z książętami Siedmiogrodu. Obejmuje to krótki okres, w którym Imperium Osmańskie przejęło władzę nad Węgrami w 1541 roku. Jednak dopiero w 1651 r. mieszkańcy Braszowa byli w stanie sprzedać zamek Jerzemu II Rakoczemu.

Od 1687 r. Siedmiogród był częścią Imperium Habsburgów, ale obietnice złożone przez książąt Siedmiogrodu zostały potwierdzone przez Dyplom Leopolda. Obejmowało to obietnicę sprzedaży Zamku w Branie w 1651 roku.

Po 1918 r. Transylwania była częścią Wielkiej Rumunii. Tak więc w grudniu 1920 r. mieszkańcy Braszowa zaoferowali Zamek w Branie królowej Rumunii Marii. Zgodnie z czynem, była wielką królową, która była kochana przez całą ludność kraju i szerzyła szczęście i błogosławieństwa, gdziekolwiek się udała.

Królowa Maria zakochała się w zamku, odrestaurowała go i udekorowała, aby służył jako królewska rezydencja.

W latach 1920-1932 królowa Maria przekształciła zamek w letnią rezydencję królewską z pomocą czeskiego architekta Karena Limana. Głęboka na 57 metrów studnia w zamku była połączona z naturalnymi źródłami po drugiej stronie doliny, aby przesyłać wodę do zamku. W 1932 r. na potoku Turcu dobudowano elektrownię wodną, która oświetliła zamek wraz z miastami Simon, Moeciu i Branie.

Przed zamkiem zbudowano park angielski z dwoma stawami i herbaciarnią. Co więcej, w studni zainstalowano windę, aby zapewnić królowej łatwy dostęp podczas podróży między zamkiem a parkiem. Dodano również kilka innych budynków, w tym mieszkania dla personelu, pensjonat, drewniany kościół, garaż, stajnie i tak dalej.

Po śmierci królowej Marii jej serce przechowywano w srebrnym pudełku, które następnie umieszczono w ozdobnej skrzyni. Skrzynia ta została owinięta we flagi Rumunii i Anglii, a następnie umieszczona w ruchomym sarkofagu w kaplicy Stella Maris w pałacu w Bałcziku nad Morzem Czarnym.

W 1940 r., w wyniku ustaleń wiedeńskich, Rumunia utraciła terytoria południowego Dunaju. Serce królowej Marii zostało następnie przywiezione z powrotem do Branie i umieszczone w kaplicy krypty po drugiej stronie doliny od zamku.

Po zbombardowaniu szpitala Czerwonego Krzyża przez amerykański samolot, księżniczka Ileana otworzyła szpital w Zamku w Branie, aby leczyć rannych żołnierzy z Braszowa. Szpital Serca Królowej kontynuował leczenie rannych i okaleczonych ludzi po wojnie po 1945 roku wraz z ogólną populacją.

Księżniczka Ileana służyła jako pielęgniarka i prowadziła szpital do 1948 roku.

Księżniczka Ileana powróciła do Zamku w Branie pod koniec 1990 roku, tylko po to, by być świadkiem zniszczeń spowodowanych w zamku i innych budynkach. Zmarła wkrótce potem, 21 stycznia 1991 r., a jej ciało zostało pochowane w prawosławnym klasztorze Przemienienia Pańskiego w Ellwood City w Pensylwanii. Była założycielką i opatką tego klasztoru.

Po jej pochówku w grobie umieszczono małą skrzynkę zawierającą ziemię z Zamku w Branie. Gleba ta została zebrana, gdy została wygnana z ziemi.

W 1993 roku zakończono prace renowacyjne zamku i ponownie otwarto go jako muzeum. 18 maja 2006 roku zamek został prawnie zwrócony spadkobiercom księżniczki Ileany, ale rząd rumuński zarządzał nim przez kolejne trzy lata.

1 czerwca 2009 r. prawni spadkobiercy, arcyksiążę Dominik, arcyksiężna Elżbieta i arcyksiężna Maria Magdalena, weszli w całkowite posiadanie zamku. Otworzyli oni pierwsze prywatne muzeum w Rumunii w Zamku w Branie, aby zaprezentować meble i kolekcję sztuki królowej Marii.